Muzyka rockowa to nurt instrumentalno wokalny, który wyłonił się w połowie dwudziestego wieku w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Najbardziej charakterystyczne cechy dla tego rodzaju muzyki to najczęściej parzyste metrum, niewielkie zespoły instrumentalne typu perkusja, gitara basowa, gitara rytmiczna i solowa. Wszystko to tworzy podkład dla wokalisty.

Bardzo często łączy się tam funkcje instrumentalisty i wokalisty z opcją twórcy muzyki i tekstu. Można także zauważyć brak wyraźnej granicy pomiędzy twórczością amatorską i zawodową. Korzenie tego co dzisiaj nazywamy muzyką rockowe sięgają lat 40. dwudziestego wieku na bazie piosenek zwanych nurtem rock and roll. W połowie lat sześćdziesiątych pojawiła się nowa tendencja żeby łączyć elementy muzyki rock na przykład z jazzem lub wręcz przeciwnie – muzyką poważną. W muzyce rockowej zarysowuje się silne nasycenie emocjonalne i widać bardzo wyraźną łączność pomiędzy słuchaczem, a twórcą i wykonawcą rocka. Muzyka rockowa zazwyczaj adresowana jest do ludzi młodych, którzy z dumą się z nią utożsamiają odpowiednim ubiorem oraz stylem życia. Zespoły rockowe silnie oddziaływały na swoich słuchaczy znajdując wyraz w psychodelic music, a typowym przykładem tego nurtu była fenomenalna i kultowa dzisiaj Janis Joplin. Rozwojowi i popularyzacji rocka znakomicie sprzyjała masowa produkcja płyt gramofonowych, które zaczęły być popularne w latach sześćdziesiątych. Z czasem muzyka rockowa zaczęła być wzbogacana o muzykę elektroniczną zarówno pod względem instrumentów klawiszowych jak i brzmienia gitar elektrycznych. Tak zwany rock improwizowany propagował Jimmi Hendrix, który wraz z następcami wzbogacił muzykę rockową osiągnięciami nowoczesnej muzyki elektronicznej. Muzyka rockowa to przede wszystkim głośne brzmienie oparte na instrumentach gitarowych i elektronicznych w latach siedemdziesiątych określane jako heavy-rock i godnie reprezentowały ten nurt na początku lat 70-tych takie zespoły rockowe jak Led Zeppelin, Black Sabbath.